Fragment 2: Ferguut (vs. 1450-1481)

[1450] Maer die Minne riet hare in doren
Datsine wecte liselike
Den ridder, ende seide hem hastlike
Algader hoet met haer stoet ende ware.
Galiene was in vare
[1455] Dat sijt den ridder soude gewagen.
Die Minne gincse weder jagen
Ende riet hare, datsi haren moet
Dan ridder ondecte ende hoet haer stoet.
Hen es dorper ne geen so fine,
[1460] Hem ensoude ontfarmen haer pine
Die si dogede, die joncfrouwe.
Si wranc haer hande met groten rouwe
Ende si veruchte ende weende sere,
Want het dochte hare grote onnere.
[1465] Op sine herte tintelde hare hant.
Ferguut ontwakede alte hant
Ende vant knielen Galienen
Vore hem, ende sere wenen.
Ferguut gegreepse herde saen
[1470] Ende seide: ‘Joncfrouwe, gi sijt gevaen!
Segt mi, wat soekedi hier nu?’
Galiene sprac: ‘Ic come hier tu
Lief, u minne heft mu ghevaen;
Ghine troest mi, si sal mi verslaen,
[1475] U minne, doet mi groten toren.
Al mine herte hebbic verloren
Die hier tote u quam gevaren.
Waer es soe; lief? Wijstse mi, caren,
Geeft mi mijn herte, soe doedi wel.’
[1480] Ferguut sprac: ‘Houdi u spel
Joncfrouwe? in sach u herte nie.