Fragment 1: Reinaert de Vos (vs. 98-119)

Tijdens de hofdag van koning Nobel hebben veel dieren klachten over Reinaert. Onder andere het hondje Cortoys, omdat Reinaert een worst van hem afgepakt heeft. Er zijn ook verdedigers, zoals Tybeert de kater. Tybeert wijst erop dat de bedoelde diefstal wel erg lang geleden is, en dat Cortoys zelf ook niet eerlijk aan die worst kwam, maar die van hem gestolen had.

Doe Ysengrijn dat hadde ghesproken,
Stont up een hondekijn, hiet Cortoys,
[100] Ende claghede den coninc in francsoys,
Hoet so arem was wijlen eere,
Dat alles goets en hadde meere
In eenen winter, in eene vorst,
Dan alleene eene worst,
[105] Ende hem Reynaert, die felle man,
Die selve worst stal ende nam.
Tybeert die cater die wart gram.
Aldus hi sine tale began,
Ende spranc midden in den rinc,
[110] Ende seide: ‘Heere coninc,
Dor dat ghi Reynaerde zijt onthout,
So en es hier jonc no out,
Hine hebbe te wroughene jeghen u.
Dat Cortoys claghet nu,
[115] Dats over menich jaer ghesciet.
Die worst was mine, al en claghec niet.
Ic hadse bi miere lust ghewonnen
Daer ic bi nachte quam gheronnen
Omme bejach in een molen.