Het dilemma van zuster Souke van Dorsten

In het zusterboek van het klooster Sint-Maria en Sint-Agnes te Diepenveen staat het levensverhaal opgetekend van Souke van Dorsten uit Sneek. Haar ouders hadden haar uitgehuwelijkt aan een eerzame jongeman, en de twee hielden oprecht van elkaar. Voordat het huwelijk zou plaatsvinden, werd de jongen door zijn ouders enige tijd op reis gestuurd om iets van de wereld te zien. Tijdens zijn afwezigheid stierven Soukes ouders en deed de Heilige Geest haar inzien dat zij geestelijk moest gaan leven. Ze reisde af naar Diepenveen, waar ze welwillend werd ontvangen. Toen de aanstaande bruidegom bij thuiskomst de beslissing van zijn bruid vernam, reisden hij en zijn familie onmiddellijk naar het klooster om Souke weer op te eisen. De rector van het klooster liet de beslissing volledig aan Souke. Als zij zou besluiten te blijven, zou hij onder geen enkele voorwaarde toestaan dat men haar uit het klooster haalde, al zou het hem zijn leven kosten. De familieleden van de aanstaande bruidegom gingen als leeuwen te keer. Om een beslissing te forceren, opende de rector de deur tussen de kerk en het besloten klooster. Zelf ging hij met de toekomstige bruidegom bij de deuropening staan; Souke verbleef nog in het slot. Toen zij, gekleed in haar kostbare Friese kostuum, de kloosteromgang betrad, werd ze verschrikkelijk bang. Zuster Griete ten Colken riep tegen haar: 'O bruid van Christus, strijd nu krachtig, want God in de hemel en al zijn engelen zien uw tweestrijd aan. Hier duurt het leven kort, maar eeuwig duurt zo lang! Gaat u weg, dan maakt u de duivel blij en doet u hem grinniken. Blijft u hier bij ons, dan maakt u uw heilige beschermengel blij!' Toen Souke deze woorden hoorde, vatte zij moed en maakte aanstalten het slot binnen te gaan. Toen de jongeman inzag dat zijn inspanningen tevergeefs waren, sloeg hij bewusteloos tegen de grond, zo hard dat men vreesde dat hij dood zou blijven. Souke ging weg en de rector sloot de deur. De rector schreef een brief naar de prior van Windesheim, waarin hij het geval uitlegde. De prior kwam meteen naar Diepenveen en zuster Souke legde nog diezelfde dag de kloostergeloften af. Toen haar familie begrepen had dat verdere pogingen zinloos waren, stuurde men haar vier kisten met kostbaarheden na, waaronder veel zilverwerk. Souke betoonde zich een zeer deugdzame zuster. 's Nachts stonden zuster Stine Groten en zij vaak heimelijk op om alvast het werk van de volgende dag te doen: karnen, bakken of slachten - alleen het worstmaken lieten zij (om verder onbekende redenen) achterwege. Toen iemand eens tegen haar zei dat zij niet zo hard hoefde te werken omdat ze al zoveel geld had ingebracht, zei ze: 'Het is nog nooit bij mij opgekomen dat ik daarom minder zou hoeven doen. Wie het sterkst is moet het zwaarste werk doen.' Souke van Dorsten stierf in 1480, na een zwaar en pijnlijk ziekbed dat zij geduldig droeg. De geschiedenis van Souke van Dorsten is, samen met een aantal andere verhalen uit het klooster Diepenveen, gebundeld in het boekje Hemels Verlangen, dat in 1993 in de hedendaagse vertaling van Wybren Scheepsma is verschenen in de van uitgeverij Querido.